Ik heb helemaal geen tijd meer om te schrijven, geen energie ook.  

Een leeg gevoel en een hoofd dat staat naar de regels en de klok. Creativiteit is ver te zoeken. Een leven van overleven. Een wekker die rinkelt en een trein die aankomt en vertrekt. Een computerscherm dat wacht..op mij..de thee is niet te drinken. Ik wil naar huis.

Was ik nog maar werkloos, heerlijk niks..stilte aan mijn hoofd. Geen stilte coupe nodig hebben. Gewoon schrijven. Mijn blogs zijn ook niet meer wat het geweest is. Daarom schrijf ik niet meer. Wie schrijft die blijft was het toch. Ik ben een robot, ik doe wat ik moet doen.  

 

Als ik dat werk doe dan voel ik dat mijn hersenen langzaam veranderen in een grijze kolkende massa. Ruimte voor creativiteit en inspiratie is er niet. In mijn werk gaat het om het opvolgen van...regels. Ik blader de hele dag in dossiers van een ministerie. De paarse krokodillen vliegen mij om de oren. De stuwmeren golven voor mijn ogen. Beatrix heeft al een aantal keer getekend voor iets, tja voor wat eigenlijk...het is een formaliteit, dat is Beatrix toch niet echt? Was het maar zo...dan was er tenminste iets interessant. Door de hoeveelheid van regelingen die er bestaan zie ik door het bos de bomen niet meer...of wat was dat spreekwoord nou ook al weer?

Alles staat vast en alles is benoemd, het enige flexible is het elastiekje om mijn dossier....dat nog steeds niet is geknapt.

 Ik heb ze al eens gekregen en ik heb ze achteloos op het aanrecht weg gelegd, misschien voor de nichtjes.  

Als ik weer eens boodschappen ga doen zie ik dat er een veldslag aan de gang is.

De winkel is afgezet met een rood wit lint. Een aantal kinderen staan er achter.  

Ze schreeuwen dat zij voetbalplaatjes willen hebben. Degene die het hardst schreeuwt krijgt de plaatjes. Die regel hebben ze zelf bedacht.

Blijkbaar zijn zij in staat om je van je plaatjes te beroven bij de kassa.

Ik begeef mij voorbij het rood witte lint.

Als ik mijn keuze heb gemaakt voor de wijn bedenk ik mij wat ik moet doen om die winkel zowel lichamelijk als geestelijk ongeschonden uit te komen.   Er wacht mij straks een rij kinderen die mij vragen of zij voetbalplaatjes mogen hebben. Met mijn paar aankopen bij deze grootgrutter, haal ik niet meer dan één pakje plaatjes. Aan wie ga ik die geven? Als ik kies voor een blank jongetje dan ben ik een racist, als ik kies voor de jongen die het hardste schreeuwt dan ben ik niet bepaald opvoedkundig bezig. Wat nu te doen?

Bij de kassa breekt het zweet mij uit. Mijn boodschappen gaan over de band en ik word duizelig als ik er naar kijk.Ik weet het niet, wat moet ik nou.

Dit is nou mijn probleem anno 2009, bijna 33 jaar oud. Of neem ik de voetbalplaatjes zelf mee voor mijn nichtjes?

Ineens hoor ik de kassière vragen of ik ook voetbalplaatjes wil, ik realiseer mij nu pas dat ik ook "nee" kan zeggen tegen die plaatjes, ook al zijn ze gratis! "Nee, ik wil ze niet." Hè, hè ik ben er uit. Als ik langs het rood witte lint loop hebben de kinderen niet eens aandacht voor mij. Ze weten al dat ik ze niet heb.

 

 

Ik werk op een kantoor. Uit ervaring weet ik inmiddels dat er altijd dezelfde typen mensen werken en dat is eigenlijk wel zo prettig. Je hebt de stillen, de grapjassen, de druktemakers en natuurlijk de betweters ook wel de pietje precies genoemd.

Op mijn vorige werkplek werkte er een "Els."

Ze was niet de leidinggevende, dat niet, maar ze voelde zich er verantwoordelijk voor dat iedereen alles goed deed. Tenminste, dat denk ik.....ik weet niet precies hoe zo iemand denkt...weet jij het?

Iedereen krijgt zogenaamd "opbouwende kritiek" van haar. Mijn recept is dan "Feedback aanhoren. Vriendelijk blijven en er zelfs voor bedanken."

Tja, maar soms dan kon ik Els wel..........nou, ja laat maar....

Toen ik weg ging was ik blij dat ik van haar af was.

Maar goed, werkelijk overal maar dan ook overal op elk kantoor heb je wel "zo'n Els" rond lopen. Daar ben ik vandaag achter gekomen.

 Op mijn nieuwe werkplek is er ook weer een.

Het is een "Els in de dop"   ze zat eerst als een rups in een kokon maar ze is er uit gekropen. Waarom zit er geen etiket op zo'n kokon?

Haar stem wordt steeds scheller en volgens mij zie ik ook weer " dat vingertje" verschijnen. Als zij gelijk krijgt dan zie je dat ze pauwenveren krijgt. Die veren zijn zo groot, ze passen niet eens in het kantoor.

Waarom trek ik mij nou zoveel aan van zo iemand? Ik kan er niet over uit. Ik wil zo'n Els gewoon in haar eigen pauwensop gaar laten koken. Pauwensoep, zal dat lekker zijn???

 

In eens sta ik op het ijs.  

Ik had nog naar mijn schaatsen gezocht uit een ver verleden.. ik had houten Friese doorlopers met een geel oranje lint waar ik met mijn rode laarsjes instapte.

Mijn schaatsen zijn VIKINGS. Ze staren mij aan.  

Ze zijn gewend aan marathon schaatsers die zonder moeite de ijzers vlot over het ijs bewegen.. Ik denk aan vroeger, de kleine ijsbaan van toen...een moeder of een vader die mijn hand vasthield, een veilig gevoel. Later ging ik alleen en werd ik bijna om ver geschaatst door mijn vriendin. Zij schaatste fier over het ijs alsof het kunst schaatsen was. Ze hield haar twee vriendinnen vast. Ik hoorde er niet bij met mijn Friese doorlopers.  

Voetje voor voetje ga ik over het ijs. Je kunt het nog geen schaatsen noemen, blij dat ik blijf staan. Inmiddels 32 jaar oud.  

De Reeuwijkse plassen wachten mij op. Er zijn veel meer mensen die mij voorbij zoeven, zij wel.

Ik schaats over de plas. Dit is dus waar ik woon. Even ben ik een met de omgeving en een deel van vroeger komt weer terug. "Koek en zopie" op het ijs. Erwtensoep en chocomel en kinderen op slees. De zon laat zich waterig zien. Het is alsof het zo had moeten zijn, alsof de natuur tegen mij zegt dat het goed is!